တမန္ေတာ္ဝတၳဳ

Acts

၂၈

            ၁ကုန္းေပၚသို႔ေရာက္ေသာအခါ၊ ထိုကြၽန္းကား ေမလိေတကြၽန္းျဖစ္သည္ကို သိၾက၏။ ၂မိုဃ္းရြာ၍ ခ်မ္းေသာေၾကာင့္ လူရိုင္းတို႔သည္ မီးေမြးၿပီးလွ်င္၊ ငါတို႔အေပါင္းကိုလက္ခံ၍ အထူးသျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳၾက၏။ ၃ေပါလုသည္ ထင္းကိုစုသိမ္း၍ မီးေပၚမွာထည့္စဥ္တြင္၊ ေျမြဆိုးသည္ မီးေငြ႔ထဲကထြက္၍ ေပါလု၏လက္ကို တြယ္လ်က္ေန၏။ ၄ထိုလူရိုင္းတို႔သည္ျမင္လွ်င္၊ ဤလူကား၊ လူအသက္ကိုသတ္ေသာသူအမွန္ျဖစ္၏။ ပင္လယ္ ေဘးမွလြတ္ေသာ္လည္း၊ အသက္ရွင္ေစျခင္းငွါ တရားသည္အခြင့္မေပးဟု အခ်င္းခ်င္းဆိုၾက၏။ ၅ေပါလုသည္ ေျမြကို မီးထဲသိုခါခ်၍ အဘယ္ေဘးမွ်မသင့္။ ၆သူသည္ တကိုယ္လံုးေရာင္မည္၊ တခဏခ်င္းတြင္ လဲ၍ေသမည္ဟု ထိုသူတို႔သည္ ၾကာျမင့္စြာငံ့လင့္ေသာ္လည္း၊ သူ၌ မေကာင္းေသာအျပစ္တစံုတခကိုုမွ် မျမင္လွ်င္ သေဘာေျပာင္း လဲ၍ ဤသူကားနတ္ဘုရားျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾက၏။

            ၇ထိုအရပ္ႏွင့္မနီးမေဝး ပုဗလိ အမည္ရွိေသာ ကြၽန္းသူႀကီး၏ေနရာရွိ၏။ ထိုသူႀကီးသည္ ငါတို႔ကို လက္ခံ၍၊ သံုးရက္ပတ္လံုး ေကာင္းမြန္စြာလုပ္ေကြၽးျပဳစုေလ၏။ ၈ပုဗလိမင္း၏အဘသည္ ဖ်ားနာႏွင့္ဝမ္းက်ေသြးသြန္ နာစြဲ၍၊ တံုးလံုးေနသည္ကို ေပါလုဝင္၍ဆုေတာင္းၿပီးမွ၊ သူ႔အေပၚ၌လက္တင္၍ အနာကိုၿငိမ္းေစ၏။ ၉ဤသို႔ ျပဳေသာေၾကာင့္၊ ထိုကြၽန္း၌ အနာေရာဂါစြဲေသာ အျခားသူရွိသမွ်တို႔သည္ လာ၍ ခ်မ္းသာျခင္းကို ရၾက၏။ ၁ဝထိုသူတို႔သည္ မ်ားစြာေသာလက္ေဆာင္တို႔ကိုေပး၍၊ ငါတို႔သည္လႊင့္ျပန္ေသာအခါ၊ ရိကၡာမ်ားကိုလည္း သေဘၤာေပၚသို႔ တင္ၾက၏။

            ၁၁သံုးလလြန္လွ်င္၊ နတ္သားအျမြာတို႔၏ ရုပ္တုပါေသာ ထိုကြၽန္း၌ ေဆာင္းကာလပတ္လံုး ေနခဲ့ဘူးေသာ အာေလဇၿႏၵိသေဘၤာကို ငါတို႔သည္စီးျပန္၍၊ ၁၂သုရကုတ္ၿမိဳ႔သို႔ဆိုက္လွ်င္ သံုးရက္ေနၾက၏။ ၁၃ထိုၿမိဳ႔မွလႊင္ျပန္၍ ဝိုက္သြားသျဖင့္၊ ေရဂ်ဳန္ၿမိဳ႔သို႔ေရာက္၍ တရက္ေနၿပီးမွ ေတာင္ေလလာေသာေၾကာင့္၊ ႏွစ္ရက္တြင္ ေပါတေယာလိၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္ၾက၏။ ၁၄ထိုၿမိဳ႔၌ ညီအစ္ကိုအခ်ိဳ႔တို႔ကိုေတြ႔၍ ခုနစ္ရက္ေနၾကပါဟု သူတို႔သည္ ေတာင္းပန္သည္အတိုင္း ေနၿပီးမွ၊ ေရာမၿမိဳ႔သို႔ ခရီးသြားၾက၏။ ၁၅ေရာမၿမိဳ႔သားညီအစ္ကိုတို႔သည္ ငါတို႔လာ ေၾကာင္းကို ၾကားသိလွ်င္၊ ခရီးဦးႀကိဳျပဳအံ့ေသာငွါ အခ်ိဳ႔တို႔သည္ အပၸိေစ်းတိုင္ေအာင္၄င္း၊ အခ်ိဳ႔တို႔သည္ သံုးစရပ္တိုင္ေအာင္၄င္း လာၾက၏။ ေပါလုသည္ ထိုသူတို႔ကိုျမင္လွ်င္၊ ဘုရားသခင္၏ေက်းဇူးေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္း၍ စိတ္သက္သာျခင္းသို႔ ေရာက္ေလ၏။ ၁၆ေရာမၿမိဳ႔သို႔ ေရာက္ၾကေသာအခါ တပ္မွဴးသည္ အက်ဥ္းခံေသာသူ တို႔ကို ကိုယ္ရံေတာ္မွဴး၌အပ္ေလေသာ္၊ ေပါလုသည္ မိမိကိုေစာင့္ေသာ စစ္သူရဲတေယာက္ႏွင့္အတူ မိမိအလို အေလ်ာက္ေနရေသာ အခြင့္ကိုရ၏။

            ၁၇သံုးရက္လြန္ေသာအခါ၊ ေပါလုသည္ ယုဒလူအႀကီးအကဲတို႔ကိုေခၚ၍ စုေဝးေစၿပီးလွ်င္၊ ညီအစ္ကိုတို႔၊ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ယုဒလူမ်ိဳးကိုမျပစ္မွား၊ မိစဥ္ဘဆက္က်င့္ေသာ ထံုးတမ္းကို မပယ္ေသာသူျဖစ္လ်က္ပင္၊ ေယရႈရွလင္ၿမိဳ႔သားတို႔သည္ အကြၽႏ္ုပ္ကို အက်ဥ္းထား၍ ေရာမလူတို႔လက္သို႔အပ္လိုက္ၾက၏။ ၁၈ေရာမလူ တို႔သည္ အကြၽႏ္ုပ္ကိုစစ္ေၾကာၿပီးမွ၊ ေသထိုက္ေသာအျပစ္ တစံုတခုကိုမွ်မေတြ႔သျဖင့္ လႊတ္ျခင္းငွါ အလိုရွိၾက၏။ ၁၉ထိုအလိုကို ယုဒလူတို႔သည္ ဆီးတားေသာအခါ၊ ကဲသာဘုရင္၏ အယူေတာ္ကိုခံပါမည္ဟု အကြၽႏ္ုပ္ဆိုရ၏။ ထိုသို႔ဆိုေသာ္ အမ်ိဳးသားခ်င္းတို႔ကို အျပစ္တင္စရာ တစံုတခုရွိေသာေၾကာင့္ဆိုသည္မဟုတ္။ ထိုေၾကာင့္ သင္တို႔ကိုျမင္၍ ႏႈတ္ဆက္ျခင္းငွါ အကြၽႏ္ုပ္ေခၚပါၿပီ။ ၂ဝဣသေရလအမ်ိဳး၏ ေျမာ္လင့္ရာအတြက္ေၾကာင့္၊ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ဤသံႀကိဳးႏွင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းကို ခံရပါ၏ဟု ေျပာဆိုလွ်င္၊ ၂၁ထိုသူတို႔က၊ သင္၏အေၾကာင္းကို ၾကားလိုက္ေသာစာကို ယုဒျပည္မွအကြၽႏ္ုပ္တို႔မရၾက။ ထိုျပည္မွလာေသာ ညီအစ္ကိုတို႔တြင္ အဘယ္သူမွ် သင္၌အျပစ္ရွိေၾကာင္းကို မၾကားမျပာပါ။ ၂၂သို႔ေသာ္လည္း ဤဘာသာသည္ အရပ္ရပ္တို႔၌ ကဲ့ရဲ႔ျပစ္တင္ျခင္းကို  ခံရေသာဘာသာျဖစ္သည္ကို အကြၽႏ္ုပ္တို႔သိၾကသည္ျဖစ္၍၊ သင္၏အယူဝါဒကို သင္သည္ ကိုယ္တိုင္ေဘာ္ျပ ေသာစကားကို အကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္ နားေထာင္သင့္သည္ထင္ပါ၏ဟု ဆိုၾကလွ်င္၊ ၂၃ေန႔ရက္ကိုခ်ိန္းခ်က္၍ လူမ်ားတို႔သည္ ေပါလုတည္းခိုရာအရပ္သို႔ လာၾကသည္ရွိေသာ္၊ ေပါလုသည္ ဘုရားသခင္၏ႏိုင္ငံေတာ္ အေၾကာင္းကို သက္ေသခံသျဖင့္၄င္း၊ ထိုသူတို႔သည္ ေယရႈ၏အေၾကာင္းမ်ားကို ယံုၾကည္ေစျခင္းငွါ၊ ေမာေရွ၏ ပညတၱိက်မ္းႏွင့္ အနာဂတၱိက်မ္းတို႔ကို အမွီျပဳ၍ဖ်ားေယာင္း ေသြးေဆာင္သျဖင့္၄င္း၊ နံနက္အခ်ိန္မွစ၍ ညအခ်ိန္ တိုင္ေအာင္ ထုတ္ေဘာ္ေဟာေျပာေလ၏။

            ၂၄အခ်ိဳ႔တို႔သည္ ေပါလု၏စကားကိုယံုၾက၏။ အခ်ိဳ႔တို႔သည္မယံုဘဲေနၾက၏။ ၂၅ထိုသို႔ အခ်င္းခ်င္း သေဘာ ကြဲျပား၍သြားၾက၏။ သြားၾကစဥ္တြင္ ေပါလုသည္ စကားတခြန္းကိုေျပာလိုက္သည္မွာ၊ သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္ သည္ ပေရာဖက္ေဟရွာယအားျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူခ်က္ဟူမူကား၊ ၂၆သင္တို႔သည္ ၾကားလ်က္ပင္ အနက္ကို နားမလည္ဘဲ ၾကားၾကလိမ့္မည္။ ျမင္လ်က္ပင္ အာရံုမျပဳဘဲျမင္ၾကလိမ့္မည္ဟု ထိုလူမိ်ဳးရွိရာသို႔ သြား၍ေျပာေလာ့။ ၂၇အေၾကာင္း မူကား၊ သူတို႔မ်က္စိမျမင္၊ နားမၾကား၊ စိတ္ႏွလံုးမသိ၊ အက်င့္မေျပာင္းလဲ သူတို႔အနာေရာဂါကို ငါမၿငိမ္းေစ ရသည္တိုင္ေအာင္ သူတို႔၏စိတ္ႏွလံုးသည္ မိုက္လ်က္၊ နားသည္ထိုင္းလ်က္၊ ကိုယ္မ်က္စိကိုပိတ္လ်က္ ရွိၾက၏ဟု ငါတို႔ဘိုးေဘးမ်ားအား ေလ်ာက္ပတ္စြာမိန္႔ေတာ္မူ၏။ ၂၈ထိုေၾကာင့္ ဘုရားသခင္၏ ကယ္တင္ျခင္းေက်းဇူးေတာ္ကို တပါးအမ်ိဳးသားတို႔အား ေပးလိုက္သည္ျဖစ္၍၊ သူတို႔သည္ နားေထာင္မည္အရာကို သင္တို႔သိမွတ္ၾကေလာ့ဟု၊ ၂၉ေပါလုေျပာဆိုၿပီးမွ၊ ယုဒလူတို႔သည္ သြား၍ အခ်င္းခ်င္း မ်ားစြာေသာ ေဆြးေႏႊးႏွီးေႏွာျခင္းရွိၾက၏။

            ၃ဝထိုေနာက္မွေပါလုသည္ ႏွစ္ႏွစ္ပတ္လံုး မိမိငွါးေသာအိမ္၌ ေနသျဖင့္၊ မိမိထံသို႔လာေသာသူအေပါင္း တို႔ကုိ ဧည့္ခံ၍၊ ၃၁အဘယ္သူမွ်မျမစ္တားဘဲ၊ ဘုရားသခင္၏ ႏိုင္ငံေတာ္အေၾကာင္းကို အတည့္အလင္း ေဟာေျပာ၍၊ သခင္ေယရႈခရစ္၏ အေၾကာင္းမ်ားကို သြန္သင္ျပသလ်က္ေန၏။

 

ရွင္လုကာစီရင္ေရးထားေသာတမန္ေတာ္ဝတၴဳၿပီး၏။


Acts 28



Ashore on Malta

1 Once safely on shore, we found out that the island was called Malta.
2 The islanders showed us unusual kindness. They built a fire and welcomed us all because it was raining and cold.
3 Paul gathered a pile of brushwood and, as he put it on the fire, a viper, driven out by the heat, fastened itself on his hand.
4 When the islanders saw the snake hanging from his hand, they said to each other, “This man must be a murderer; for though he escaped from the sea, Justice has not allowed him to live.”
5 But Paul shook the snake off into the fire and suffered no ill effects.
6 The people expected him to swell up or suddenly fall dead, but after waiting a long time and seeing nothing unusual happen to him, they changed their minds and said he was a god.
7 There was an estate nearby that belonged to Publius, the chief official of the island. He welcomed us to his home and for three days entertained us hospitably.
8 His father was sick in bed, suffering from fever and dysentery. Paul went in to see him and, after prayer, placed his hands on him and healed him.
9 When this had happened, the rest of the sick on the island came and were cured.
10 They honored us in many ways and when we were ready to sail, they furnished us with the supplies we needed.

Arrival at Rome

11 After three months we put out to sea in a ship that had wintered in the island. It was an Alexandrian ship with the figurehead of the twin gods Castor and Pollux.
12 We put in at Syracuse and stayed there three days.
13 From there we set sail and arrived at Rhegium. The next day the south wind came up, and on the following day we reached Puteoli.
14 There we found some brothers who invited us to spend a week with them. And so we came to Rome.
15 The brothers there had heard that we were coming, and they traveled as far as the Forum of Appius and the Three Taverns to meet us. At the sight of these men Paul thanked God and was encouraged.
16 When we got to Rome, Paul was allowed to live by himself, with a soldier to guard him.

Paul Preaches at Rome Under Guard

17 Three days later he called together the leaders of the Jews. When they had assembled, Paul said to them: “My brothers, although I have done nothing against our people or against the customs of our ancestors, I was arrested in Jerusalem and handed over to the Romans.
18 They examined me and wanted to release me, because I was not guilty of any crime deserving death.
19 But when the Jews objected, I was compelled to appeal to Caesar—not that I had any charge to bring against my own people.
20 For this reason I have asked to see you and talk with you. It is because of the hope of Israel that I am bound with this chain.”
21 They replied, “We have not received any letters from Judea concerning you, and none of the brothers who have come from there has reported or said anything bad about you.
22 But we want to hear what your views are, for we know that people everywhere are talking against this sect.”
23 They arranged to meet Paul on a certain day, and came in even larger numbers to the place where he was staying. From morning till evening he explained and declared to them the kingdom of God and tried to convince them about Jesus from the Law of Moses and from the Prophets.
24 Some were convinced by what he said, but others would not believe.
25 They disagreed among themselves and began to leave after Paul had made this final statement: “The Holy Spirit spoke the truth to your forefathers when he said through Isaiah the prophet:
26 “ ‘Go to this people and say, “You will be ever hearing but never understanding; you will be ever seeing but never perceiving.”
27 For this people’s heart has become calloused;they hardly hear with their ears, and they have closed their eyes. Otherwise they might see with their eyes, hear with their ears, understand with their hearts and turn, and I would heal them.’
28 “Therefore I want you to know that God’s salvation has been sent to the Gentiles, and they will listen!”
30 For two whole years Paul stayed there in his own rented house and welcomed all who came to see him.
31 Boldly and without hindrance he preached the kingdom of God and taught about the Lord Jesus Christ.