ေယာနဝတၳဳ၊

Jonah
၁

            ၁အမိတၱဲ၏သား ေယာနသို႔ေရာက္လာေသာ ထာဝရဘုရား၏ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ဟူမူကား၊ ၂သင္ထ၍ နိေနေဝၿမိဳ႔ႀကီးသို႔သြားၿပီးလွ်င္၊ ျခိမ္းေခ်ာက္ေသာစကားႏွင့္ ေၾကြးေၾကာ္ေလာ့။ ထုိၿမိဳ႔ျပဳေသာ ဒုစရုိက္အျပစ္သည္ ငါ့ေရွ႔သို႔တတ္လာၿပီဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ၃သို႔ေသာ္လည္း၊ ေယာနသည္ ထာဝရဘုရားထံေတာ္မွ တာရႈၿမိဳ႔သို႔ ေျပးမည္အၾကံရွိသည္ႏွင့္ ထလ်က္ယုေပၸၿမိဳ႔သို႔သြား၍ ေရာက္သျဖင့္၊ တာရႈၿမိဳ႔သုိ႔သြားေသာ သေဘၤာကိုေတြ႔ႀကံဳ၍ သေဘၤာခကိုေပးၿပီးလွ်င္၊ ထာဝရဘုရားထံေတာ္မွ သေဘၤာသားတို႔ႏွင့္ အတူ တာရႈၿမိဳ႔သို႔လုိက္ျခင္းငွါ၊ သေဘၤာကို စီးေလ၏။ ၄ထာဝရဘုရားသည္လည္း၊ ျပင္းစြာေသာေလကို ပင္လယ္အေပၚသို႔ေစလႊတ္ေတာ္မႈသျဖင့္၊ ပင္လယ္၌ ႀကီးစြာေသာ မိုဃ္းသက္မုန္တိုင္းျဖစ္၍၊ သေဘၤာသည္ ပ်က္လုေသာ လကၡဏာရွိ၏။ ၅ထုိအခါ သေဘၤာသားတို႔သည္ ေၾကာက္ရြ႔ံ၍ အသီးအသီးမိမိတို႔ဘုရားကို ေအာ္ဟစ္ၾက၏။ သေဘၤာေပါ့ေစျခင္းငွါ၊ ဝန္မ်ားကိုလည္း ပင္လယ္ထဲသို႔ ပစ္ခ်ၾက၏။ ေယာနမူကား၊ သေဘၤာဝမ္းထဲသို႔ဆင္း၍ အိပ္ေပ်ာ္လ်က္ေန၏။ ၆သေဘၤာသူႀကီးသည္ လာ၍အိုအိပ္ေပ်ာ္ ေသာသူ၊ အဘယ္သို႔နည္း။ ထေလာ့။ သင္၏ဘုရားကုိ ဆုေတာင္းေလာ့။ ငါတို႔အသက္လြတ္ေစျခင္းငွါ၊ ထုိဘုရားသည္ ငါတို႔ကိုေအာက္ေမ့ေကာင္း ေအာက္ေမ့လိမ့္မည္ဟု ဆုိ၏။ ၇ေနာက္တဖန္သူတို႔က၊ လာၾက။ အဘယ္သူ၏အျပစ္ ေၾကာင့္၊ ဤအမႈေရာက္သည္ကို ငါတို႔သိရမည္အေၾကာင္း၊ စာေရးတံခ်ၾကကုန္အံ့ဟု တိုင္ပင္၍ စာေရးတံခ်လွ်င္ ေယာန၌ စာေရးတံက်၏။ ၈တဖန္သူတို႔က အဘယ္အျပစ္ေၾကာင့္၊ ဤအမႈေရာက္သည္ကို ေျပာပါေလာ့။ သင္ေဆာင္ရြက္ေသာအမႈက၊ အဘယ္အမႈနည္း။ သင္သည္ အဘယ္အရပ္ကလာသနည္း။ အဘယ္ျပည္၊ အဘယ္အမ်ဳိးသားျဖစ္သနည္း။ ေမးျမန္းၾကေသာ္၊ ၉ငါသည္ေဟျဗဲအမ်ဳိးသားျဖစ္၏။ ေရေျမကို ဖန္ဆင္းေတာ္မူေသာ ေကာင္းကင္ဘံု၏ အရွင္ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားကို ကိုးကြယ္ေသာသူျဖစ္၏ဟု၊ ၁ဝထုိသူတို႔သည္ အလြန္ ေၾကာက္ရြံ႔၍၊ သင္သည္အဘယ္ေၾကာင့္ ဤသို႔ျပဳသနည္းဟု ေမးၾက၏။ ေယာနသည္ ထာဝရဘုရားထံေတာ္မွ မိမိေျပးေၾကာင္းကိုေဘာ္ျပေသာေၾကာင့္ သူတို႔သိၾက၏။

            ၁၁ထုိအခါ ပင္လယ္၌ လႈိင္းတံပိုးသည္ တုိး၍ထေသာေၾကာင့္ သူတို႔က၊ ငါတို႔၌ လိႈင္းတံပိုးၿငိမ္းေစျခင္းငွါ၊ သင့္ကိုအဘယ္သို႔ျပဳရမည္နည္းဟု ေမးၾကေသာ္။ ၁၂ငါ့ကိုခ်ီ၍ ပင္လယ္ထဲသို႔ ခ်ပစ္ၾကေလာ့။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ လႈိင္းတံပိုး သည္ သင္တို႔၌ ၿငိမ္းလိမ့္မည္။ ဤျပင္းစြာေသာ မိုဃ္းသက္မုန္တိုင္းသည္ ငါ့ေၾကာင့္သာ သင္တို႔အေပၚသို႔ေရာက္ သည္ကုိ ငါသိ၏ ဟုျပန္ေျပာေသာ္လည္း၊ ၁၃သေဘၤာသားတို႔သည္ ကမ္းသို႔ေရာက္အံ့ေသာငွါ၊ ပင္ပန္းစြာ တက္ခတ္ ၾက၏။ သို႔ရာတြင္၊ သူတို႔တဘက္၌ လႈိင္းတံပိုးတိုး၍ထေသာေၾကာင့္၊ သူတို႔သည္ မတက္ႏိုင္ေသာအခါ၊ ၁၄အိုထာဝရဘုရား၊ အကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္ ေတာင္းပန္ပါ၏။ ဤသူ၏အသက္ေၾကာင့္ အကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္ အက်ိဳးနည္း မျဖစ္ပါေစႏွင့္။ အျပစ္မရွိေသာသူ၏ အသက္သတ္ေသာ အျပစ္ကိုအကြၽႏ္ုပ္တို႔၌ တင္ေတာ္မမူပါႏွင့္။ အိုထာဝရဘုရား၊ ကိုယ္ေတာ္သည္ အလိုရွိေတာ္မူသည္အတိုင္း ျပဳေတာ္မူ၏ဟု ထာဝရဘုရားအား ေၾကြးေၾကာ္ ေတာင္းပန္ၿပီးမွ၊ ၁၅ေယာနကိုခ်ီ၍ ပင္လယ္ထဲသို႔ ခ်ပစ္ၾက၏။ ထိုအခါ ပင္လယ္လႈိင္းတံပိုးသည္ ၿငိမ္းေလ၏။ ၁၆သေဘၤာသားတို႔သည္လည္း ထာဝရဘုရားကို အလြန္ေၾကာက္ရြံ႔သျဖင့္ ယဇ္ပူေဇာ္၍ သစၥာဂတိထားၾက၏။

            ၁၇ေယာနကိုမ်ိဳေစျခင္းငွါ ငါးႀကီးကို ထာဝရဘုရား ခန္႔ထားေတာ္မူသည္ႏွင့္အညီ၊ ေယာနသည္ ငါး၏ဝမ္း ထဲမွာ သံုးရက္ပတ္လံုးေနရ၏။


 

 

 


 


Jonah 1

Jonah Flees From the LORD

1 The word of the LORD came to Jonah son of Amittai:
2 “Go to the great city of Nineveh and preach against it, because its wickedness has come up before me.”
3 But Jonah ran away from the LORD and headed for Tarshish . He went down to Joppa, where he found a ship bound for that port. After paying the fare, he went aboard and sailed for Tarshish to flee from the LORD.
4 Then the LORD sent a great wind on the sea, and such a violent storm arose that the ship threatened to break up.
5 All the sailors were afraid and each cried out to his own god. And they threw the cargo into the sea to lighten the ship. But Jonah had gone below deck, where he lay down and fell into a deep sleep.
6 The captain went to him and said, “How can you sleep? Get up and call on your god! Maybe he will take notice of us, and we will not perish.”
7 Then the sailors said to each other, “Come, let us cast lots to find out who is responsible for this calamity.” They cast lots and the lot fell on Jonah.
8 So they asked him, “Tell us, who is responsible for making all this trouble for us? What do you do? Where do you come from? What is your country? From what people are you?”
9 He answered, “I am a Hebrew and I worship the LORD, the God of heaven, who made the sea and the land.”
10 This terrified them and they asked, “What have you done?” (They knew he was running away from the LORD, because he had already told them so.)
11 The sea was getting rougher and rougher. So they asked him, “What should we do to you to make the sea calm down for us?”
12 “Pick me up and throw me into the sea,” he replied, “and it will become calm. I know that it is my fault that this great storm has come upon you.”
13 Instead, the men did their best to row back to land. But they could not, for the sea grew even wilder than before.
14 Then they cried to the LORD, “O LORD, please do not let us die for taking this man’s life. Do not hold us accountable for killing an innocent man, for you, O LORD, have done as you pleased.”
15 Then they took Jonah and threw him overboard, and the raging sea grew calm.
16 At this the men greatly feared the LORD, and they offered a sacrifice to the LORD and made vows to him.
17 But the LORD provided a great fish to swallow Jonah, and Jonah was inside the fish three days and three nights.